Bieda i dramatyczne ubóstwo w Polsce – co z ratyfikacją Konwencji ONZ „O Prawach Osób Niepełnosprawnych i „Europejskiej strategii w sprawie niepełnosprawności 2010–2020”

Bieda i dramatyczne ubóstwo w Polsce, w tym szczególnie osób chorych i niepełnosprawnych praktycznie są zupełnie nieobecne w mediach – nie znajdują się też w polu zainteresowań żadnego z ugrupowań politycznych – temat dramatycznej sytuacji materialnej osób chorych i niepełnosprawnych pozbawionych tytułu do renty czy emerytury zusowskiej, żyjących z zasiłków z pomocy społecznej niewaloryzowanych od 2004 roku nie znalazł uznania ani w kampanii wyborczej prezydenckiej, ani w wyborach samorządowych, ani w wyborach parlamentarnych mimo, że:

  • 13 grudnia 2006 roku na Zgromadzeniu Ogólnym Narodów Zjednoczonych rezolucją  nr 61/106 została przyjęta Konwencja Narodów Zjednoczonych O Prawach Osób Niepełnosprawnych
  • Konwencja została otwarta do podpisu 30 marca 2007 roku.
  • 30 marca 2007 roku została podpisana przez przedstawiciela Rządu Rzeczypospolitej Polskiej.
  • W dniu 3 maja 2008 roku, po ratyfikowaniu jej przez 20 państw, Konwencja weszła w życie.

Artykuł 28  tej konwencji mówi odpowiednich warunkach życia w sferze ekonomicznej, kulturalnej i socjalnej a także o ochronie socjalnej jako jednym z podstawowych praw człowieka – cyt. Minikomentarza z PDF:

„Artykuł 28

Odpowiednie warunki życia i ochrona socjalna

Jednym z podstawowym praw człowieka w ramach podstawowych wolności ekonomicznych, socjalnych i kulturalnych jest prawo do ochrony socjalnej.

Art. 28 Konwencji zapewnia osobom niepełnosprawnym właśnie to prawa.

Zgodnie z komentowanym przepisem państwa, które podpisały i ratyfikowały Konwencję, uznają prawa osób niepełnosprawnych i ich rodzin do godnych warunków życia, a w szczególności osoby te mają prawo do zagwarantowania najbardziej potrzebnych z punktu widzenia funkcjonowania osoby warunków życia, np. wyżywienie, mieszkanie, ubrania.

Osobom niepełnosprawnym, tak samo jak wszystkim, należy zagwarantować równy, pod względem finansowym, dostęp do różnego rodzaju usług, urządzeń oraz innych form pomocy dostosowanej do potrzeb osób niepełnosprawnych.

Ponadto osoby niepełnosprawne i ich rodziny mają prawo do stałej poprawy warunków życia.

Jednocześnie państwa zobowiązały się do zagwarantowania i ochrony tych praw w stosunku do wszystkich osób. Z powodu niepełnosprawności nie wolno dyskryminować w tym zakresie.

Państwa zobowiązały się zagwarantować osobom niepełnosprawnym, a w szczególności niepełnosprawnym kobietom i dziewczętom oraz osobom starszym, równy dostęp do programów ochrony socjalnej oraz programów ograniczających ubóstwo.

Ponadto, w przypadku osób niepełnosprawnych i ich rodzin   żyjących   w   warunkach   ubóstwa,   należy   im   zagwarantować   dostęp   do   pomocy rządowej, której celem jest ograniczanie ubóstwa.

Pomoc rządowa ma na celu zmniejszanie kosztów związanych z niepełnosprawnością, w szczególności dla osób niepełnosprawnych żyjących   w   ubóstwie.   Przede   wszystkim   należy   zagwarantować   dostęp   do   szkoleń, poradnictwa,   pomocy   finansowej   oraz   opieki   zastępczej.

Bardzo   istotnym   problemem dotyczącym wszystkich obywateli jest problem polityki mieszkaniowej. Państwa zobowiązały się   zagwarantować   osobom   niepełnosprawnym   dostęp   do   programów   mieszkalnictwa publicznego.

Kwestia ochrony socjalnej jest ściśle powiązana z określonymi w art. 27 Konwencjami uprawnieniami do pracy. Praca daje określone uprawnienia pracownikom, a jednym z najważniejszych jest prawo do zabezpieczenia społecznego, które w tym przypadku

przysługuje na skutek przejścia na emeryturę, która przysługuje z momentem osiągnięcia określonego wieku emerytalnego.

Konwencja nie reguluje w sposób szczegółowy kwestii zakresu oraz form przyznawanych świadczeń emerytalnych, stwierdzając jedynie, że osoba niepełnosprawna ma prawo dostępu do świadczeń i programów emerytalnych. ”

  •  23 grudnia 2010 r. Unia Europejska ratyfikowała Konwencję Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych.

Ratyfikacja Konwencji, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych w 2006 r. , ma spowodować, że w krajach, które ją podpisały a następnie ratyfikowały, osobom niepełnosprawnym zostaną stworzone dokładnie takie same warunki do korzystania z pełni praw publicznych, jakimi cieszą się osoby sprawne. 80 milionów mieszkańców Unii Europejskiej, czyli co szósty jej obywatel, cierpi z powodu lżejszej lub cięższej niepełnosprawności.

Ratyfikowanie przez Unię Europejską jako całość tego traktatu przybliża więc realizację praw osób niepełnosprawnych. Zgodnie z tym traktatem Europa w

roku 2020 ma stać się kontynentem bez barier dla wszystkich swoich niepełnosprawnych obywateli.

Zgodnie z art. 43 Konwencja podlega ratyfikacji przez państwa sygnata-riuszy oraz formalnemu zatwierdzeniu przez regionalne organizacje integracyjne. Konwencję podpisały (czyli zadeklarowały zamiar ratyfikacji) wszystkie kraje Unii. Nie wszystkie jednak ją ratyfikowały. Do grupy 11 krajów, które tego nie uczyniły, należy również Polska. Ratyfikowanie Konwencji (do tej pory zrobiło to 16 członków UE) zobowiązuje państwa do wdrożenia jej zapisów

Konwencja nakłada na państwa wiele zobowiązań, których realizacja wymaga dostosowania prawa i podjęcia różnych przedsięwzięć organizacyjnych lub edukacyjnych. Wszystkie późniejsze strategie i programy unijne muszą być zgodne z postanowieniami Konwencji.

 

Państwa sygnatariusze są zobowiązane do składania sprawozdań z realizacji postanowień Konwencji Komitetowi Praw Osób Niepełnosprawnych ONZ, złożonemu z niezależnych ekspertów. Komitet ma także wskazywać niedociągnięcia w tym zakresie i wydawać stosowne zalecenia.

Według prof. Romana Wieruszewskiego, ratyfikacja przez Prezydenta RP Konwencji, która dotyczy wolności i praw człowieka, zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r., wymaga uprzedniej zgody parlamentu wyrażonej w ustawie. Ratyfikowanie Konwencji oznacza, że każda osoba niepełnosprawna będzie mogładochodzić swoich praw – np. prawa do edukacji – powołując się na jej przepisy, a urzędy lub inne instytucje, sądy nie będą mogły odmówić realizacji jakiegokolwiek prawa zawartego w Konwencji pod pozorem jego niezgodności z innymi przepisami. Konwencja ma pierwszeństwo przed ustawodawstwem krajowym, ustępując jedynie konstytucji.

Yannis Vardakastanis, przewodniczący Europejskiego Forum Osób Niepełno- sprawnych podkreślił: „Unia Europejska nie tylko wykonała największy krok w swojej historii, ale także wysłała pozytywny sygnał do tych krajów członkow- skich, które jeszcze Konwencji nie ratyfikowały. Już czas podjąć to zobowiąza- nie w stosunku do praw osób z niepełnosprawnością”.

  • 28 czerwca 2011  – Finał prac nad projektem wniosku o ratyfikację Konwencji

Dyrektor Departamentu Analiz Ekonomicznych i Prognoz Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej Elwira Gross-Gołacka poinformowała zainteresowane organizacje działające na rzecz osób niepełnosprawnych o zakończeniu prac nad projektem wniosku o ratyfikację przez Polskę Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnyc

Wniosek ratyfikacyjny wraz z uzasadnieniem i pozostałe informacje dotyczące procesu przygotowań do ratyfikacji Konwencji przez Polskę znajdują się na stronie BIP MPiPS. –

Pismo MPiPS – pobierz w formacie PDF (222 KB)

————————————————————

http://emjot.blogx.pl/- Oprac.emjot

 


Comments are closed.